Een reizend leven bestaat uit uit een aaneenschakeling van allemaal losse hoofdstukken. We zijn nu ruim 1,5 jaar permanent op reis. Dat voelt als 1 lang avonturenboek en daarmee ook als een aaneenschakeling van losse reizen. Elke reis is een ander hoofdstuk van hetzelfde verhaal. Alle hoofdstukken zijn aan elkaar verbonden, allemaal hebben ze een eigen begin, eind, setting, thema.
Marokko is het laatste hoofdstuk wat we afsloten. Dax liet er 6 jaar geleden een gele graafmachine staan en wil sindsdien terug. Jep wilde ook dolgraag gaan, want: “Ik was er de vorige keer alleen maar in Jolanda’s buik bij”. Het hoofdstuk begon wat rommelig, met een vergeten paspoort en een bus die óp de oprit van de veerboot niet wilde starten. Het eindigde wat abrupt, doordat we besloten Annemie te verrassen in Sevilla.
Maar tjonge wat een prachtig hoofdstuk was het. De setting Marokko is echt anders. Hoewel je de rotskust al kan zien liggen als de veerboot vanaf het Spaanse Algeciras aan de overtocht van slechts een uur begint voelt het er echt als een andere wereld.
Afrikaanse en Arabische invloeden, bergen, woestijn, steden, het is divers en in bijna alles anders dan reizen in Europa.
Die andere wereld zorgt ook voor andere thema’s. Onrecht, armoede, ongelijkheid, andere gebruiken en religie, ander klimaat. Het maakt de indrukken en emoties intenser. Dat was vaak nogal dubbelzijdig.
-
Met je eigen oude camper écht door de Sahara rijden is stoer, een zandstorm is na een dag gewoon vervelend.
-
Een bezoek aan een illegale mijn was avontuurlijk, de arbeidsomstandigheden maakten me droevig.
-
Na weken Sahara was een surfstrand heerlijk én ik voelde er plaatsvervangende schaamte voor het gedrag van sommige toeristen.
Het was mooi om samen met de jongens te kunnen beleven, om aan het denken gezet te worden door hun vragen. (“Maar, ze kunnen toch gewoon ander werk gaan doen pappa?” “Woont die meneer echt in een tent? Waarom?” “Is dat niet zielig voor die ezels?” En nog duizenden) De vragen bevredigend beantwoorden was niet altijd makkelijk. Ik realiseerde me steeds weer dat we als volwassen zaken heel complex voor doen, die soms heel simpel kunnen zijn. Het antwoord op veel vragen over armoede en onrecht komen er toch echt gewoon op neer dat wij te veel hebben. Goed om weer eens scherp te krijgen. Dat is voor mij ook één van de dingen die reizen zo mooi maakt.
Als laatst was het vooral fijn om zo veel tijd te hebben in Marokko, om te kunnen vertragen, om lang op één plek te kunnen zijn en die plek en de mensen echt te kunnen ervaren. Dat alles maakte het lastig om weg te gaan, hoeveel zin we ook hadden om oma weer te zien.
Maar goed, inmiddels zien we ook wel in dat dit waarschijnlijk niet het laatste hoofdstuk over Marokko zal zijn.
En nog wat over hoofdstukken: een echt boek, dat moet er komen! Mensen die al sinds Cambodja meelezen hier weten misschien van de plannen. Maar ik (Brecht) ben nu dan ook echt begonnen. Samen kwamen we tot de conclusie dat het vertrouwen wat we van het reizen krijgen, in andere mensen en onszelf, een heel belangrijk thema is. En we vinden het een heel belangrijk en actueel thema.
“Verhalen van vertrouwen” wordt een avonturenboek. Met korte, spannende reisverhalen die allemaal ook een stuk laten zien van al het goede wat we in mensen ontmoetten. Er staan al aardig wat hoofdstukken in het kladblok. En om te oefenen publiceer ik alvast wat hoofdstukken op een substack. substack.com/@lessstuffmoreadvantures
Ook als je niet weet wat substack is kan je gewoon klikken, de verhalen lezen en er op reageren. En je kan je abonneren zodat je elk nieuw verhaal in je inbox krijgt.
Veel interesse daar betekend ook meer invloed bij een eventuele uitgever. Dus schrijf je vooral in!
En ook nog: Er was een interview met online magazine “hetkanwel”. Het is een leuk stuk geworden.
