De taal wordt echt onverstaanbaar en onleesbaar. Het leven speelt zich weer veel meer op straat af: oma’s verkopen wat groentes op een kleedje en de fietsenmaker klust op de stoep. Betalen gaat niet meer in Euro’s, de Nederlandse simkaart werkt niet meer. Kortom: het voelt weer echt als een avontuur. Na alweer 42 dagen fietsen zijn we zijn in Albanië aangekomen. Tijd om een eerste balans op te maken.
Fietsen
Ooit samen met de kinderen op fietsavontuur gaan: het staat al zo lang op het wens-lijstje. (Ons gezamenlijke fietsavontuur is al weer meer dan 10 jaar geleden maar nog helemaal beschikbaar op deze site. Zoals dit verhaal uit Vietnam). Toen we in 2024 voor langere tijd op reis gingen leek het ons nog onhaalbaar, met een 4- en 7 jarige. Afgelopen zomer waren we in Nederland en besloten we dat de tijd nu wel rijp was en begonnen met voorbereiden. Het idee: genieten van samen op avontuur zijn, globaal de Adriatische kust naar het zuiden volgen door de Balkan. Om zo de heuvels en de herfst te ontwijken.
Precies op 1 oktober vertrokken we vanaf Pula, in Noord-Kroatië, hoe denken we tot nu toe over fietsen met de kinderen? Er is een beroemde uitspraak dat leven net als fietsen is (je moet vooruit blijven gaan om balans te houden). Maar fietsen is ook net als leven: Het zit vol met ups en downs. Letterlijk en figuurlijk.
Downs
De meeste “downs” hadden we wel voorspeld maar ja: we weten pas hoe het is als je het beleefd. Zo is de kust lang niet zo vlak als je soms zou denken. De woorden spreken elkaar tegen maar te veel klimmen kan voor een down zorgen. De kustroute zorgt er ook voor dat we vrij veel door (grotendeels verlaten) strandtoerisme-plekken komen. Dat zijn nu niet de meest inspirerende plekken van de Balkan voor ons. Ik wordt soms wat triest van het zien van hoe natuur en cultuur wordt opgeslokt door massa-toerisme, betonnen accommodaties, pizzatenten en jetski verhuur.
Ook wisten we wel dat het in de herfst kouder wordt en korter daglicht. Maar het moment waarop de zee van een aantrekkelijke nazomer zwemplek veranderd in een avontuurlijk ijsbad ging ongemerkt voorbij. En dat kortere dagen zo veel invloed hebben op je ritme als je buiten leeft… Dat hadden we zelfs vanuit de camper niet kunnen voorspellen. Sinds de dag dat de wintertijd in ging stoppen we om 16:00 met fietsen en hebben we voor 17:00 de tent staan en het avondeten klaar.
Als laatste: het tempo met kinderen is echt traag. 30 kilometer is wat we gemiddeld zo afleggen op een dag. Dat is precies wat we ingeschat hadden. En toch staat het me soms tegen. Waarom toch? We doen wat we droomden, waarom voelt het soms alsof het sneller moet? Ik schreef ergens anders al een stuk over die vraag.
Ups
Wat omhoog gaat, gaat naar beneden, en omlaag gaan zorgt dan weer voor een up! Wat genieten de jongens van een berg af racen en wat genieten wij van hun plezier. Wat zijn we trots ook op hoe het gaat, want ondanks dat ik soms meer wens, ik ben me er goed van bewust dat veel kinderen van 6 en 9 in Nederland niet eens dagelijks naar school fietsen. Die van ons doen soms wel 600 hoogtemeters op een dag mét eigen bagage! Het is soms doodeng om ze te zien gaan en te weten dat we niet in kunnen grijpen, maar het is ook zo mooi om te zien hoe ze het doen.
Ook vlakbij de lelijke toeristenplekken is zo veel moois en vriendelijkheid te ontdekken. De eilanden van Kroatië zijn op veel plekken prachtig. Het is fantastisch om met allemaal veerbootjes van de een naar de ander te trekken. Montenegro is nog steeds ruig, ook als we de bergen vanaf laag bekijken. Op de fiets zijn we letterlijk nog wat meer open en kwetsbaarder dan anders en ontmoeten we de gastvrijheid nog meer. Ontelbare keren krijgen we kleine of grote hulp. Van duimpjes uit een raam tot gratis overnachting. Ik weet dat mensen nieuwsgierig en behulpzaam zijn en toch vind ik het hartverwarmend om zo vaak mee te maken.
Wat ook nog leuk is: sommige plekken beginnen bijna thuis te worden. In 2021 trokken we voor het eerst met de camper door deze regio, in het voorjaar van 2025 weer. Nu dus met de fiets voor de derde keer. Het is grappig om nu op een heel andere manier weer op dezelfde plekken te komen en van te voren al een beeld te hebben van hoe iets gaat zijn, om zelfs de weg al een beetje te kennen.
Comfort
Over thuis voelen: We hadden afgesproken om na een maand met onszelf en de jongens te bekijken hoe het bevalt: dat fietsen. En om eventueel bij te sturen. Ondanks dat de tent echt als een thuis voelt, misten we toch wat meer een huis gevoel. Iets meer comfort en rust. We nemen dus wat vaker een huisje of blijven wat langer op 1 plek de laatste weken. En fietsen tussendoor lekker verder. Waarheen: zoals we tegen veel mensen zeggen die we tegenkomen: Het doel is Griekenland, als dat onderweg wijzigt: prima, als we er komen: Dan zien we daar wel hoe het verder gaat.
